انجيل و آنچه بر شما نازل‌شده را ، برپاداريد » . علت ناسازگارى اين آيه عبارت . . . وَ اللَّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ . . . مىباشد كه نشان مىدهد حكمى كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم متصدى بيان آن است و مأمور به تبليغ آن شده ، امرى مهم است كه بيم خطر بر جان ايشان يا بر پيشرفت دينشان مىباشد ولى اوضاع و احوال اهل كتاب در آن روزى كه مأمور به ابلاغ اين دستور بودند يعنى در حجة الوداع و آخرين روزهاى عمر حضرت طورى نبوده كه از ناحيه آنان خطرى متوجه رسول خدا شود تا خداوند بر اساس آن تضمين بر حفظ و حراست پيامبر از خطر دشمن دهد ، چون مسئله يهود و نصارى در سال دهم هجرت حل شده بود و قبايل گوناگون يهوديان مانند بنى قريظه ، بنى النضير ، بنى قينقاع ، يهوديان خيبر و سايرين يا تسليم مسلمانان شده‌اند و جزيه مىپرداختند و يا ترك وطن كردند . نزول سوره مائده هم در اواخر عمر شريف پيامبر پس از سال دهم هجرى بوده و در آن زمان همه اهل كتاب از قدرت و عظمت مسلمين در گوشه‌اى غنوده بودند ، افزون بر آن در اين آيه و پس از آن تكليفى طاقت‌فرسا براى اهل كتاب نبود تا در ابلاغ آن خطرى متوجه رسول خدا شود پس اين آيه در بين آيات قبل و بعد خود در يك سياق نيست و پيامى مستقل ارائه مىكند . 2 . عدم تهديد از ناحيه كفار و مشركان آيه شريفه از يك امر خطيرى كه به تمام دين وابسته است ، سخن مىگويد به گونه‌اى كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم از تبليغ آن نگرانند و آن را به تأخير مىاندازد تا در شرايطى مناسب ابلاغ كند چون اگر نگرانى آن حضرت و تأخيرشان نبود قرآن با تهديد نمىفرمود : . . . وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ . . . ؛ « اگر انجام ندهى پيغام پروردگار را نرساندى » . از اين تهديد استفاده مىشود حكمى كه در اين آيه كه دستور به تبليغ آن داده است به گونه‌اى است كه انتظار مىرود برخى از مردم عليه آن شورش كنند و اصل دين را منكر شوند ، اين انتظار از ناحيه مشركان و ساير كفار نيست . قرآن انواع كارشكنىها ، تبليغات سوء و افتراهاى دروغين كه از طرف كفار و